Van Gogh gedenksteen - Boerenopstand - Hollandscheveld

Tijdens een verblijf op een camping mag ik graag de omgeving bekijken. Nu een camping nabij het dorp Hollandscheveld. Voor de ontstaansgeschiedenis van het dorp Hollandscheveld even een stuk terug in de tijd. In 1631 werd voor de vervening van het gebied door onder andere Hollanders uit Leiden en Amsterdam opgericht de Compagnie van 5000 morgen. Een morgen is een oppervlakte van ongeveer 1 hectare. De Hollanders gaven hun naam aan het gebied, vandaar dat de hele streek het Hollandse Veld werd genoemd. Pas in de 20^e eeuw kreeg het dorp officieel de naam Hollandscheveld.  Wandelend richting centrum Kom je langs de Kerkhoflaan.

Niet erg schokkend, maar, op de begraafplaats aan deze laan staat de Van Gogh gedenksteen. In 1883 was Vincent van Gogh in Hoogeveen. Hij wandelde in de omgeving en schreef zijn broer Theo brieven met schetsjes van onder andere schilderijen die hij inmiddels gemaakt had. Eén van de schetsjes geeft een kerkhof weer, op de achtergrond een torentje. Onderzoekers zijn er stellig van overtuigd dat Vincent van Gogh op zaterdag 15 september 1883 de begraafplaats aan de Kerkhoflaan schilderde. Tijdens mijn bezoek aan het kerkhof had ik een fototoestel  niet bij de hand. De bijgevoegde foto, afkomstig uit het archief van Pinterest, geeft een beeld van de gedenksteen. Bij het ontveningsproces werd, om het veen af te voeren, de streek doorsneden met kanalen en wijken. Op een aantal plaatsen ontstond langs kanalen lintbebouwing. Een brug was dan weer nodig om beide oevers te verbinden. Zo ook in Hollandscheveld. In het dorpscentrum trekt een afwijkende bestrating mijn aandacht. Op een informatiebord wordt de reden daarvan vermeld. Het is de plek waar de tram van de Dedemsvaartse Stoomtram Maatschappij in de jaren voor de 2^e wereldoorlog het kanaal overstak. Wat betreft  deze tramlijn, zie mijn blog: stoomtreinzoeker. Ruim een kilometer voorbij het centrum staat een monument ter herinnering aan de boerenopstand in 1963 onder leiding van Hendrik Koekoek. Op last van het Landbouwschap werden drie boerengezinnen begin maart 1963 uit hun boerderijen gezet omdat ze principieel weigerden de heffingen voor dat schap te betalen. Het Landbouwschap was, voor zover ik dit van thuis heb meegekregen, een sterk bureaucratische organisatie met een regentesk bestuur en een onwrikbaar geloof in eigen gelijk. Het vervolg was dat uit heel Nederland duizenden  "Vrije Boeren" , aanhangers van Koekoek, naar Hollandscheveld trokken om de ontruiming te voorkomen.

De overheid, niet in staat om constructief overleg te voeren, oogkleppen voor en gaan, bracht een enorme overmacht van gehelmde en gewapende politie op de been die de demonstrerende boeren weg hield van de plaatsen waar de deurwaarder zijn werk deed.

Er ontstonden rellen. Met traangasgranaten en wapenstok dreef de politie  mensen weg van de boerderijen. Eén van de ontruimde boerderijen ging 's nachts in vlammen op.

Op de plaats waar de boerderij heeft gestaan, is in 1993 een monument onthuld.

 

Keukenhof - Zonnebloemgasten tussen de kleuren van de Keukenhof

Het is een goede gewoonte van Keukenhof  het park open te stellen voor gasten met hun vrijwilligers van de Zonnebloem. Tussen de vele bezoekers aan de Keukenhof wandelden 97 gasten en vrijwilligers van onze Zonnebloemafdeling langs de kleurenpracht . 

Door het redelijk vroege tijdstip kon je met de rolstoel en rollator nog goed uit de ‘voeten’, maar naarmate de ochtend vorderde werd het af en toe minder eenvoudig om al het  moois van dicht bij de bewonderen. 

Een moment van rust kwam dan ook goed van pas. In het Julianapaviljoen werd koffie en thee met appeltaart geserveerd. De uitermate vriendelijke bediening zorgde er voor dat iedereen versterkt de wandeling  kon voortzetten. Een heerlijk zonnetje volgde ons de gehele ochtend en op afstand kregen we nog een glimp mee van de inzegening van de bloemen die op transport gingen naar Vaticaanstad. Het St. Pietersplein werd ermee verfraaid voor de paasviering. Het was ook nu weer een onvergetelijk bezoek aan de Keukenhof met dank aan de vrijwilligers die zich hebben ingezet om de Zonnebloemgasten te begeleiden, alsmede de Keukenhofdirectie die dit alles mogelijk maakte.

Vogelsang - een spoor van de Koude Oorlog

Van uit ons hotel in Simmerath rijden we over de B266 naar het voormalige “Ordengsburg” Vogelsang. Het complex Vogelsang werd tussen 1934 en 1936 gebouwd in opdracht van de nationaalsocialisten. Hier moesten de toekomstige politieke, leidinggevende krachten worden opgeleid.

Van 1936 tot 1939 zijn er o.a. ca vijfhonderd SS’ers opgeleid. Een groot aantal van deze “Ordensjunkern”  waren later betrokken bij oorlogsmisdaden in Oost-Europeaan.  Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kwam het programma hier stil te liggen en werd het complex in gebruik genomen als kazerne van de Wehrmacht. In 1945 werd Vogelsang bezet door het Amerikaanse leger. In 1946 werd het complex een oefenplaats voor Britse militairen. Daarbij werd het in de buurt gelegen dorp Wollseifen gebruikt voor het oefenen in straatgevechten. De bewoners van dit dorp kregen bevel het dorp te verlaten, waarna het grotendeels verwoest werd tijdens de “straatgevechten”. In 1950 ging het ‘Camp Vogelsang’  over naar Belgische militairen. Tijdens het hoogte punt van de Koude Oorlog was het complex vanaf 1955 een NATO troepenoefenplaats onder Belgische supervisie.

In 2005 werd het complex aan Duitsland terug gegeven en werd het geheel onderdeel van het Nationalpark Eifel. Sinds 2006 is het complex opengesteld voor bezoekers. Tijdens de periode 2006 tot 2016 zijn de gebouwen op het complex hersteld, bruikbaar gemaakt voor bezoekers, een documentatiecentrum ingericht en van alle gemakken voorzien. Je moet goed ter been zijn vanwege de hoogteverschillen en een groot aantal trappen. Het complex ligt aan de Urftsee.

Vanuit het restaurant kun je de prachtige omgeving op je gemak bewonderen.

Wandelend langs de gebouwen zie je op afstand het 6 meter hoge beeld van de fakkeldrager op de zonnewendeplaats.

het oorspronkelijke beeld van de fakkeldrager

Zoals meer beelden op het complex is ook deze gemaakt door Willy Meller. Inspiratie voor dit beeld vond Meller in het werk dat hij maakte voor de Olympische Spelen van Berlijn in 1936. De fakkel kon worden ontstoken. Immers, de plek moest verheerlijking uitstralen van het (rascistische) ideaal beeld van de krachtige Duitse ‘übermensch’ naar wiens voorbeeld de elitestrijders in Vogelsang spiritueel en fysiek werden gekneed. “Ihr Seid die Fackeltrager der Nation. Ihr tragt das Licht des Geistes voran der Kampfe fur Adolf Hitler” stond naast de fakkeldrager in de muur gebeiteld. Vertaling: “Jullie zijn de fakkeldragers van de natie. Jullie dragen het licht van deze geest vooraan in de strijd voor Adolf Hitler”.

Waarschijnlijk door geallieerde soldaten is het beeld flink beschadigd door kogelinslagen. Daarbij moest, zo te zien, het voortplantingsorgaan het ontgelden evenals de meest gevoelige woorden in de inscriptie. Deze zijn later vervangen door blanco stenen.

Al met al is het beslist de moeite waard om het complex Vogelsang te bezoeken. Om alles te bekijken en te beklimmen heb je aan één dag niet genoeg.

Zaag- en hakwerk-open haard

Hierbij een vervolg op “je moet er wel wat voor doen”.  Na dagen  zagen van boomstammen in hakklare brokken en het in stukken hakken daarvan was ik blij dat het eind in zicht kwam.

Echter, een aantal weken geleden werd ik na een weekend bijna bedolven onder een stapel boomstammen. Door een vrachtauto was een flinke stapel stammen bezorgd op mijn tuin. Dus, zowel de ketting van zaag en de bijl gescherpt. En dat betekend met nieuwe energie zagen en hakken. Bij al deze activiteiten ben je sterk afhankelijk van de weersomstandigheden.
Alles met elkaar heeft het dagen geduurd voor ik de stapel boomstammen zag slinken.    
Met een goede kettingzaag is het zagen geen probleem, het hakken vergt wat meer inspanning. Bij het hakken vliegen je, bij wijze van spreken, de brokken om de oren. Je kunt dit voorkomen door op het hakblok een autoband vast te zetten.

Daarin plaats je de schijf  en hakt deze vervolgens in mootjes. Op deze manier gaat het lekker snel. Voorlopig heb ik voldoende open haard hout. Nu moet het droogproces het verdere werk doen. Over twee jaar, is dit hout voldoende gedroogd om te worden gebruikt in de haard.   

Oldman Rivier - Lethbridge - brug over de Oldman Rivier

In Lethbridge is het de stalen spoorbrug over de Oldman Rivier die je moet hebben gezien. Deze brug is de grootste spoorwegbrug in Canada. De bouw begon in de zomer van 1907. De laatste ligger werd in juni 1909 geplaatst. De brug werd voltooid in augustus 1909.  

Onder de brug staand en omhoog kijkend zie je een ongelooflijk prachtig stalen kunstwerk. Dit is waar je naar op zoek bent. Het stoomtijdperk mag dan ten einde zijn, maar het denderen van een trein over de brug ver boven je hoofd veroorzaakt, of je wilt of niet, kippenvel.

https://www.youtube.com/watch?v=xTnw_MmVptQ

Fort Steele - Canadian Pacific Railway

We missen de afslag, en dat betekend 40 km terug, naar Fort Steele Heritage Town. Het is 31 graden aan het begin van de middag.

We zijn niet de enige bezoekers maar krijgen alle aandacht van de smid, de leerbewerker en bewoners van de verschillende huisjes. Het theater is leeg maar wel te bezoeken evenals de kerk en school.

Je waant je beslist terug in de tijd van de goudzoekers.

We horen en zien de stoomtrein vertrekken. We hebben zoiets van, die komt wel terug en dan nemen we de volgende. Tja, voor je het weet vertrekt de volgende en deze is dan meteen de laatste rit voor vandaag. We doen nog een rondje park om tot de ontdekking te komen dat nog niet alles hebt gezien. We moeten verder. Na een overnachting in het East Kootenay Motel in Fernie. Na de overnachting volgen we onder blauwe lucht de Highway 3 door de Crownsnest Pass. Het is ook de route door het steenkolengebied van Alberta. Weerszijden van de weg de vervallen gebouwen van gesloten kolenmijnen. We volgen de Crowsnest Highway richting Lethbridge.

We maken een zijsprong naar  de “Frank Slide”. Het mijnwerkersplaatsje werd in 1903 overvallen door een lawine van stenen en rotsen. We lezen daar op een informatiebord:Op 29 april 1903 om 10 over 4 in de nacht stortte van de Turtle Mountain 30 miljoen kubieke meters rots bulderend in 90 seconden naar beneden. Een groot deel van het mijnwerkersplaatsje Frank werd begraven onder het puin. In amper 100 seconden werd 3 vierkante kilometer bedekt met een laag steen, die er nu nog ligt. Meer dan 70 mensen raakten bedolven onder het puin. Op het moment na de instorting van de berg hadden slechts weinigen door wat er was gebeurd. De meeste bewoners dachten dat er sprake was geweest van een ongeluk in de mijn, dit vanwege de vele explosies die dagelijks plaats vonden bij het delven van steenkool. Zodra het licht werden de overlevenden uit het puin gehaald. Het pad van de instorting had het plaatsje Frank net gemist, maar de mijnwerkershuizen aan de voet van de berg waren compleet verdwenen. De mensen die aan de voet van de berg kampeerden waren eveneens bedolven onder het puin. Ook de spoorlijn van de Canadian Pacific Spoorlijn was begraven en daarmee ook de telegraaflijnen. Men realiseerde zich dat over 30 minuten een trein zou arriveren. Twee mannen renden de trein tegemoet om deze tot stoppen te brengen en redden aldus ontelbare levens. De mijnwerkers in de berg hadden de ernst van de situatie al snel in beeld. Door de instorting van de berg was de afvoer van de Oldman River geblokkeerd en het water begon de mijn in te stromen. Na 14 uur onafgebroken werken door de steenkolenlaag hoorden ze een aantal meters boven hun hoofd de reddingsploeg aan het werk en groeven naar elkaar toe. Toen ze de mijn verlieten zagen ze voor het eerst wat er met hun gezinnen was gebeurd. De oorzaak van het instorting is waarschijnlijk het bevriezen van scheuren in de buurt van de top. De indianen in het gebied meden Turtle Mountain. Voor hen was het de “Moutain that walked”. Hun legende zou inderdaad waarheid worden. 

Spiraal Tunnel - Canadian Pacific Railway

Rechts van ons de Fraser Rivier en aan de andere zijde van de weg een landschap met farmers en hier en daar een koe. Een dorpje van enige omvang is, denken we, McBride. Aan het bord boven de toegangsweg moet het wel bijzonder zijn, een in staal uitgesneden stoomlocomotief. Een aanduiding die niets te vragen overlaat. Het blijft echter bij de mainstreet die rechtstreeks leidt naar het historische stationsgebouw en een aantal zijstraten. Nu we toch in de buurt zijn overnachten wij in de North Country Lodge. Het ligt ligt niet op onze route, maar je moet hem  wel hebben gezien.

De Spiral Tunnel. Over deze tunnel krijgen wij het volgende mee: De voltooiing van de spoorweg in dit berggebied ging niet zonder problemen. Vanwege de tijdsdruk de aanleg sneller af te krijgen werd de afdaling van de Kicking Horse Pass naar de riviervallei aangelegd op een steile helling met een dalingspercentage van 4,5%. Dit was meer dan tweemaal het maximaal toegestane percentage. Tal van ontsporingen waren het gevolg.

Als voorbeeld voor de oplossing van het afdalingsprobleem werd gekozen voor het type spiraaltunnel zoals in Oostenrijk is aangelegd. De aanleg van de Spiraal Tunnels begon in 1907. Nu rijden de treinen door twee lussen diep in de bergen en is het dalingspercentage op de lijn verminderd tot 2,2% en is het aantal ongevallen drastisch afgenomen. Op weg naar de Spiraal Tunnels passeren wij de trein. Het duurt echter nog ruim een half uur voor  wij de immens lange vrachttrein van de Canadian Pacific het rondje tunnels zien doen. Fototoestellen klikken onophoudelijk en filmcamera’s volgen iedere beweging. Dat niet iedereen, in de meeste gevallen de meegekomen partner, van het schouwspel geniet, is van gezichten af te lezen.

Beneden ons rijden de laatste wagons terwijl ver voor ons de locomotief met het begin van de trein naar buiten komt. Even later komt dezelfde locomotief uit een hoger gelegen tunnel weer in beeld. We hebben het mee mogen maken. De camera’s worden ingepakt. De treinkenners knikken vriendelijk naar elkaar, en het uitzichtplateau loopt leeg.